Πάρος 2009 (emeis+eseis)

ναι είναι γεγονός μετά απο πολλές προσπάθειες για να συντονιστούμε (έτσι γινεται συνήθως όταν μπλέκουν πολλοί) τελικα τα καταφέραμε (τουλάχιστον έτσι νομιζω) και αύριο πρωί-πρωί (πολύ πρωί όμως…) φεύγουμε για το όμορφο νησί των κυκλάδων!!! ήρθε η ώρα να διαπιστώσουμε αν ολα αυτά που μας έλεγε ο mix (για όσους ξέρουν!!!) και το star (και για όσους δεν ξέρουν) είναι αλήθεια.!? σχεδόν έτοιμοι… με τα ποτά στο χέρι… και καλά…!!! ετοιμάζουμε βαλίτσες… και τσούπ… φεύγουμε για ΠΑΡΟ… καλο κουραγιο σε σας που μένετε πίσω και καλά γλέντια σε όσους είστε ή θα πάτε τώρα διακοπές… άντε καλό μας ταξίδι παίδες…!!!

αθήνα…??? ΟΧΙ ευχαριστώ…

Δεν ξέρω πόσοι από σας το γνωρίζετε αλλά οι Μακεδόνες θεωρούνται από τους πιο φιλόξενους, ζεστούς και χαρούμενους ανθρώπους. Χαλαρά… μια φράση που πολύ συχνά ακούς εκεί ψηλά… πολύ σπάνια εδώ χαμηλά… Η λέξη αυτή γίνεται αντικείμενο χλευασμού και πλάκας από τους Αθηναίους …χαχαχα… πόσα λίγα όπως γνωρίζουν!!! Κανονικά θα έπρεπε κάθε φορά που ακούν αυτή την λέξη να βάζουν τα κλάματα αντί να χαμογελούν ελαφρά. Γιατί εκεί ψηλά οι άνθρωποι ακόμα ζουν, φαντάζονται, ονειρεύονται και διασκεδάζουν… και θα μου πείτε κι εμείς φίλοι μου τα κάνουμε αυτά… Ναι αλλά οι λέξεις ζωή και διασκέδαση για κάποιον που ζει στο Ελλαδόκεντρο την Αθήνα έχουν χάσει το νόημα τους, έχουν μεταλλαχθεί. Νιώθεις ανώτερος… ??? Για κούνα το κεφάλι σου… τώρα??? Τίποτα εεε? Δεν πειράζει… αν αναρωτηθείς βαθύτερα θα καταλάβεις για τι πράγμα μιλάω… και θα μου πεις και η Θεσσαλονίκη (εκεί ψηλά) πόλη δεν είναι!? Πόλη είναι. Με κίνηση, μποτιλιάρισμα, καυσαέριο και τα ρέστα. Ναι αλλά είναι ΧΑΛΑΡΑΑΑΑΑΑ… ρώτα όποιον έχει σπουδάσει εκεί και θα σου πει… η φάση είναι τρομερή… φοιτητές και φοιτήτριες παντού όλα τα πανεπιστήμια είναι μαζί και κάθε μέρα είναι ένα συνεχόμενο πάρτι για αυτούς … εδώ αν θες να πας από το πανεπιστήμιο Πειραιά στην πανεπιστημιούπολη χρειάζεται να «ταξιδεύεις» για περισσότερο από 1 ώρα… κοινώς όταν θα φτάσεις μπορεί και να έχεις αλλάξει γνώμη… Οι ρυθμοί ζωής εκεί είναι ακόμα πιο ανθρώπινοι… οι άνθρωποι το πρωί παίρνουν την μπουγάτσα τους (γλυκιά ή αλμυρή) λένε καλημέρα και πάνε στις δουλειές τους… Ζουν, εργάζονται, γλεντάνε και κάνουν ότι κι εσύ εδώ στην Αθήνα… κι όμως… τίποτα δεν είναι το ίδιο… η καλημέρα, η μπουγάτσα, ο καφές, το ΧΑΛΑΡΑ… όλα αυτά κάνουν την διαφορά και το επίπεδο ζωής του Σαλονικιού ανώτερο… γι αυτό ας παραδειγματιστούμε όλοι… αξίζει…!!!

ΥΓ για όσους μπερδεύτηκαν έχω να πω ότι γεννήθηκα και κατοικώ στην Αθήνα (αυτά τα πράγματα συνήθως δεν τα επιλέγεις) αλλά σε καμία περίπτωση δεν νιώθω Αθηναίος… είμαι Μακεδόνας ως το μεδούλι… και είμαι περήφανος γι αυτό!!!

Άνοιξε παρένθεση. Κλείσε παρένθεση.

0218
Ε, περασμένη η ώρα. Έχω λίγη ώρα που γύρισα και έχω σκάσει (και από το φαγητό και από τη ζέστη). Δε βλέπω τον φίλτατο gmak να κάνει καμιά απόπειρα για άρθρο, οπότε επιστρέφω εγώ! Μουαχαχαχααα! Πάντως, κάπου χαμένος μέσα σε υπέροχους ήχους μιας μίξης electronica και dark house, και με φόντο ένα υπέροχο φεγγάρι (το οποίο δεν έβγαλα φωτό γιατί neither από τα κινητά μου την παλέυει με τις νυχτερινές λήψεις) θα προσπαθήσω να την παλέψω. Μάλλον δεν θα τα καταφέρω και πολύ. Θα δούμε!

Απόψε, λέω να ασχοληθώ με την υπέροχη κοσμοθεωρία μου. Κάπου ανάμεσα στο ότι αισθάνομαι ένα περίεργο (ανεξήγητο) συναίσθημα και στο ότι τίποτα που να μου έρχεται στο μυαλό δε μπορεί να μου το απομακρύνει (το συναίσθημα, όχι το μυαλό!), κάπου εκεί ανάμεσα, λοιπόν, λέω να αποκαλύψω την ιδέα μου για τον κόσμο. Αυτόν τον κόσμο που πριν από μια εβδομάδα με ώθησε απέναντι στις κάλπες (εδώ και 1.5 μήνα είμαι 18 – αλλά και να μην ήμουν, υπάρχουν ΤΟΣΕΣ πολιτικές σκοπιμότητες που θα ψήφιζα anyway, εγώ και όλοι οι γεννημένοι το ’91), αυτόν τον κόσμο που τον κοιτάς και αναρωτιέσαι “Γιατί στο διάολο να υπάρχουν τόσοι μα…κες;;”, αυτόν τον κόσμο που είμαι υποχρεωμένος να ασχοληθώ μαζί του. Γιατί αν δεν ασχοληθώ, ξαφνικά θα γίνω “περιθώριο”.

Αλήθεια, ξέρατε ότι οι αρχαίοι Θράκες (ναι, το παραδέχομαι, το 50% μου είναι από τη Θράκη), όταν γεννιόταν ένα παιδί θρηνούσαν;;  Αμέ! Κάτι ήξεραν. Γιατί σε αυτή τη ζωή που άλλοι σε φέρνουν (χωρίς βέβαια να θέλουν να σου κάνουν κακό), δεν έχεις την επιλογή. Είσαι υποχρεωμένος να έρθεις. Να έρθεις και να την υποστείς. Βέβαια, πρέπει να παίξεις έξυπνα.

Και επανέρχομαι. Η κοσμοθεωρία μου λοιπόν, αν θες/μπορείς να τη χαρακτηρίσεις έτσι, είναι 1 σειρά (και δεν έχει να κάνει με το τόσο μλπαμλπα που έχω ξαμολήσει τόση ώρα). Από την άλλη, είμαι μόλις 18 και έχω αναπτύξει και τη δική μου κοσμοθεωρία;;; Ε, δεν την λες κι έτσι, εγώ απλά ονόμασα την σκέψη μου έτσι γιατί δεν ξέρω πως αλλιώς να την πω. Αλλά δε βαριέσαι; Έτσι και αλλιώς, για να καταλάβεις την κοσμοθεωρία κάποιου, πρέπει να τον ζήσεις. Λίγη σημασία έχει αυτό πάντως.

Αυτό που έχω να πω, είναι το εξής απλό: Πρέπει να ζήσεις τη ζωή σου και ο μόνος τρόπος να το κάνεις και να είσαι ΟΚ με τον εαυτό σου, είναι να το κάνεις αντλώντας τη μεγαλύτερη δυνατή ικανοποίηση και απόλαυση που μπορείς. Αυτό. Τώρα, τί εστί “ικανοποίηση” και “απόλαυση”, αυτό έγκειται στον καθένα ξεχωριστά να το προσδιορίσει. Κάποιος μπορεί να θέτει τη συναισθηματική ή σαρκική ικανοποίηση ως απόλαυση. Κάποιος άλλος τον πλουτισμό. Ένας τρίτος την οικογένεια. Ένας τέταρτος τη δόξα και την αναγνώριση. Και πάει λέγοντας…

0253
‘Ωρα για λίγο σερφάρισμα και μετά ύπνος! Νύσταξα. Βαρυστομάχιασα τελικά. Άκυρο, αλλά ισχύει.

Σημείωση: Το παρόν άρθρο (συν)δημοσιεύεται σε imfns.com και gmakakakioz.wordpress.com με διαφορετικό τίτλο και ελάχιστα διαφορετική εισαγωγή.

Γιατί;;…

Καλό απόγευμα. Δεν είναι απαραίτητες οι τυμπανοκρουσίες για την επίσημη “εκκίνηση” αυτού του blog, οπότε θα μπω κατευθείαν στο ψητό. Ή μήπως να μη μπω και να το πάω γύρω-γύρω;… Οέο;;

Ξέρω πως θα συμφωνήσει και ο gmak μαζί μου (και αυτό δεν είναι -απαραίτητα- καλό!!), αλλά είναι κι αυτός εξίσου μπερδεμένος (φαντάζομαι!) με εμένα… Η αλήθεια ειναι περίπλοκη (βασικά, απλή είναι, εγώ την κάνω πολύπλοκη).

Τεσπα. Σπάνια, γνωρίζεις το “κατάλληλο” άτομο. (ΠΡΟΣΟΧΗ! Όχι για… γάμους και πανηγύρια! Είμαστε μικροί ακόμη!) Και μετά; Μετά ζεις λίγους μήνες μές στην τρελή χαρά και σα μα…κας μετά κάθεσαι και χαλιέσαι επειδή τελείωσε έτσι “άδοξα” το παραμύθι σου… Κακό αυτό; Αμέ! Πολύ! Γιατί μέχρι πριν 2 εβδομάδες είχες και τις πανελλήνιες μες στα πόδια σου και… “που πας ρε Καραμήτρο με γαμ…ένη ψυχολογία;;”. Καταλαβαίνετε;

Αν ναι, περιμένω σχόλια και συμβουλές… Αν όχι, σας εύχομαι να μη χρειαστεί να καταλάβετε ποτέ.